Volq is gevestigd in Rotterdam. Ons motto ‘Het Volq maakt de stad’ paste altijd goed bij wat Rotterdam en Rotterdammers typeert: recht voor z’n raap, no nonsens, harde werkers die hun mouwen opstropen. Toch lijkt de rauwheid van de stad naar de achtergrond te verdwijnen. Verliest Rotterdam zijn identiteit? ‘Ja,’ zeggen sommigen. De stad wordt minder ‘eigen’ en meer van hetzelfde: eenheidsworst. Wie de artikelen van VersBeton regelmatig leest, proeft die negatieve tendens. ‘Nee,’ vinden anderen. Rotterdam krijgt meer allure, maar blijft met beide ‘poten’ op de grond.

Rotterdam is..

..een volk met stalen neuzen

Second-city syndrom
De stad krijgt steeds meer lof, we hebben steeds minder last van het second-city syndrom en zetten onze rauwe historie om in positieve energie. Dit zie je o.a. terug bij lokale ondernemers, buitenlandse investeringen en allerlei positieve ratings waarbij we in één adem met andere wereldsteden genoemd worden. Er wordt zo veel tofs gebouwd en er zijn zo veel leuke dingen te doen dat je aan een weekendje Rotterdam niet genoeg hebt. Je moet hier gaan wonen om het écht te kunnen ervaren.

De Kaap
En dat is dan ook wat steeds meer mensen doen, zélfs uit 020. Dat Rotterdam een geweldige stad is om in te wonen, te werken en te ondernemen wordt door steeds meer mensen opgemerkt. Klassieke (vaak slechtere) buurten worden getransformeerd tot gewilde plekken omdat ze veilig en leefbaar zijn. Katendrecht is een goed voorbeeld van een opgekalefaterde buurt. Onder het mom van ‘Kun jij de Kaap aan?’ werden bewoners uitgedaagd om er een nieuw bestaan op te bouwen. Katendrecht hervond haar ziel en is nu een gebied dat zichtbaar floreert en waar voor ieder wat wils is.

Stalen neuzen
Kortom, we hebben de mouwen opgestroopt en er voor gezorgd dat onze stalen neuzen dezelfde kant op wezen. Zo konden we onze stad met een krachtige identiteit op de kaart zetten.

..een stad op Clark’s

Streetwise
Ik ben altijd meer een sneaker-drager geweest. Zelfs tijdens formele ontmoetingen met (potentiële) klanten. Volgens mijn collega Ruud ben ik ‘Streetwise’ (vraag hem wat dat inhoud). Ik trek een paar Air Max 1’s of misschien een paar Vans Sk8-Hi’s aan. Misschien atypisch voor iemand die zakendoet met gemeenten en overheden?

Goed voor de dag
Maar sinds vorige maand draag ik nette stappers. Clarks. Niet omdat het moet, maar omdat ik denk dat het van mij wordt verwacht. Doe maar normaal, dacht ik. Misschien bereik ik er meer mee, omdat ik dan serieuzer overkom bij zakelijke ontmoetingen. Maar past die truttigheid bij me? Als ik eerlijk ben niet.

Must see
Het lijkt wel of Rotterdam hetzelfde doet. De stad begint meer zaken te vertonen die je zou  verwachten bij allerlei andere steden. Een reuzenrad, nog prestigieuzere woontorens en een Markthal waar geen Rotterdamse kip komt. En dat terwijl we de schoonheid niet meer zien in een stuk ruïne van de welbekende Hofpleinlijn of hoe mooi zoiets als het Schieblock is. De stad ontpopt zich als een moderne en stijlvolle ‘must see’ voor de buitenwereld; als een stad op Clarks. Daar krijg je blaren van op je poten.

Dilemma
Kortom, het imago van de stad is aan het veranderen. Niet eens zo heel lang geleden stond Rotterdam nog bekend als een kille en gevaarlijke havenstad met de hoertjes op de Keileweg en de junks bij Centraal station. We zijn nu een hippe en populaire wereldstad, waar mensen in de rij staan voor een woning en de woningprijzen letterlijk door het dak gaan. Mooi toch? Als keerzijde daarvan voelen de oude bewoners van de Kaap zich in de steek gelaten.

De schoonheid van Rotterdam. Foto’s door @keeprotterdamugly op Instagram

Èch wel!
Rotterdam is the place to be. Èch wel! Maar het wordt wel een stad op Clarks. Met al haar highlights en toeristische trekpleisters, zoals de Euromast, de Spido en een aangeharkte ‘City-Lounge’ en geen Schieblock of andere rauwe monumenten. Begrijp me niet verkeerd, het is nog steeds een stad die het liefst haar afgetrapte lievelingssneakers aanhoudt en ik zie nog regelmatig harde arbeid, maar er verandert veel. Het authentieke Rotterdam met haar karakteristieke volksbuurten, de vuige straten en Rotterdammers die zich steevast twee keer per maand laten vollopen met bier en hun kelen schor schreeuwen bij hun cluppie, dat is waar ik van hou.

Wij vragen ons af: wat wil het volq? Afgetrapte sneakers? Stalen neuzen? Of een paar gewaxte Clarks? Of liever iets wat daartussen zit? Ik ben benieuwd naar je mening. Bel of mail me gerust.