Een ‘Tuinsetje’

Wat is het toch leuk om met mensen uit de stad te werken. In mijn blog vertel ik over een project waar ik op dit moment aan werk. Het project heet ‘Gemeenschappelijke Tuinen’.

Eigendom en beheer in één hand brengen?

In de jaren ’50 tot ’80 van de vorige eeuw zijn onder andere in Rotterdam massaal appartementengebouwen gerealiseerd, omringd met een gemeenschappelijke tuin. Een groot binnenterrein of omliggend openbaar groen. Rotterdam staat er vol mee. De panden werden gebouwd door ontwikkelaars, beleggers of corporaties. De gemeenschappelijke tuin bleef eigendom van de gemeente, maar het onderhoud daarvan werd bij de bedrijven gelegd. Met het eigendom had de gemeente het openbare karakter en de toegankelijkheid van de tuin geborgd.

Na verloop van tijd werden de woningen verkocht en er ontstonden Vereniging van Eigenaren (VvE’s). Al het onderhoud van de gemeenschappelijke tuin werd via het zogenaamde  kettingbeding doorgegeven naar de ‘nieuwe’ eigenaren. En toen ging het mis…

Soms werden tuinen afgesloten, het werd immers privébezit en tegelijkertijd voelde niemand zich verantwoordelijk voor het onderhoud. Ga ik deze haag snoeien of doet een ander dat? Dat is niet mijn troep, dus ik ruim het niet op. Voor je het weet wordt het mooie groen een ondoordringbare jungle.

We hebben eens goed geteld en wat bleek? Er bevinden zich zo’n 180 tuinen, verspreid over de hele stad, waarbij de afspraken te vaag zijn. Door deze onduidelijke situatie heeft de gemeente Rotterdam besloten om het eigendom en het beheer in één hand te brengen. Aan de slag!

In gesprek

Een oplossing vinden voor dit probleem is nog niet zo makkelijk. Je moet je voorstellen dat we in veel gevallen met een gemeenschappelijke tuin met meerdere VvE’s te maken hebben. Ik schat in dat als het project is afgerond dat we zo’n 500 bestuurders van VvE’s hebben gesproken over het onderwerp en een veelvoud aan bewoners die lid zijn van een VvE. Er spelen dus veel belangen mee.

Wat ik doe is afspraken maken met de VvE’s over het eigendom en vervolgens over het beheer van de gemeenschappelijke tuin. Klinkt heel zakelijk en in een aantal gevallen is het zakelijk regelen van de afspraken voldoende maar in veel gevallen wordt er meer energie in gestoken. En dat is nou zo leuk!

Ik ga in gesprek met bewoners  en ik ben benieuwd naar de behoeftes en beleving van mensen. In veel gevallen maakt men geen of weinig gebruik maakt van de gemeenschappelijke tuin. Als ik doorvraag naar het waarom krijg ik vaak te horen dat de tuin niet uitnodigt om te verblijven. Het is te donker, niets te beleven, te weinig kleur, ongezellig, wateroverlast, geen speelplekken voor kinderen etc etc.

‘Hoe kunnen we er dan met elkaar voor zorgen dat dit aantrekkelijk gemaakt wordt?’ Door te luisteren naar de behoeftes van mensen om vervolgens te bekijken hoe we dat kunnen faciliteren. Ik maak gebruik van een online enquête waarbij we vragen aan bewoners hoe zij de tuin beleven in kleur, geur, licht, energie, uitstraling, gevoel, vorm, stijl. Door bij de mensen langs te gaan, begrip te tonen voor ieders belang en met elkaar te kijken wat een oplossing zou kunnen zijn merk ik dat het effect heeft. Het beeld van: ‘de gemeente komt even vertellen wat we moeten doen en hoe we het moeten’ verdwijnt zodra je uitlegt wat je echt komt doen. En dat is nou zo leuk!

Barbecues en voetbalveldjes

Nu we weten wat de bewoners zelf willen kan de ontwerper aan de slag. We presenteren de ontwerpen. En wat opvalt: mensen hebben interesse, gaan het leuk vinden, praten er met elkaar over en overwegen de tuin te kopen. Men heeft het over barbecue plekjes, voetbalvelden en tuinsetjes. Je ziet verandering. Hoppa, een eerste succes. Ik hoop dat door dit project de verandering wordt vastgehouden en mensen het groen weer gaan beleven en genieten!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *